ประวัติสนาม

สแตมฟอร์ด บริดจ์ ถือเป็นหนึ่งในสนามฟุตบอลที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศ และถูกใช้เป็นรังเหย้าของสโมสรฟุตบอลเชลซีมาตั้งแต่ปี 1905

สแตมฟอร์ด บริดจ์ เปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อวันที่ 28 เมษายน 1877 ช่วง 27 ปีแรกสนามแห่งนี้ถูกใช้สำหรับการแข่งขันกีฬาดั้งเดิมในสมัยยุควิคตอเรียโดยเฉพาะ

ในปี 1904 สิทธิการครอบครองของสนามเปลี่ยนมือเมื่อ มิสเตอร์ เฮนรี่ ออสกัสตัน (กัส) เมียร์ส และ มิสเตอร์ เจ ที เมียร์ส น้องชายของเขา ได้เข้าซื้อโดยก่อนหน้านี้พวกเขากว้านซื้อที่ดินเพิ่มเติม (ส่วนใหญ่เป็นสวนในตลาด) โดยมีเป้าหมายที่จะใช้จัดการแข่งขันกีฬายุคใหม่ที่พวกเขาตกหลุมรัก นั่นก็คือฟุตบอล ซึ่งกำลังเป็นที่นิยมจากภาคเหนือของอังกฤษสู่ย่านมิดแลนด์ส และเติบโตอย่างรวดเร็วในเมืองหลวงของประเทศ

สนามแห่งใหม่มีเนื้อที่ 12.5 เอเคอร์ ถูกออกแบบโดย อาร์ชิบาลด์ ลีตช์ นักออกแบบสนามฟุตบอลชื่อดังชาวสก็อตแลนด์ โดยมีสัญลักษณ์โดดเด่นจากงานของเขาอยู่ในอัฒจันทร์ความยาว 120 หลาทางฝั่งตะวันออก ซึ่งจุแฟนบอลได้ 5,000 คน

อัฒจันทร์อีกฝั่งเป็นพื้นที่เปิดกว้างโดยมีวัสดุเป็นพัน ๆ ชิ้นที่ถูกขุดมาจากการสร้างรถไฟใต้ดินสาย Piccadilly เพื่อนำมาใช้รองรับน้ำหนักของระเบียงสำหรับแฟนบอลที่ซื้อตั๋วเข้ามายืนดูการแข่งขัน

แรกเริ่มความจุถูกวางแผนไว้ใช้รองรับแฟนบอล 100,000 คน และเคยเป็นสนามที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอันดับที่ 2 ต่อจากสนามของคริสตัล พาเลซทางลอนดอนใต้ ซึ่ง ณ เวลานั้นถูกใช้เป็นสังเวียนแข่งขันฟุตบอลเอฟเอ คัพ รอบชิงชนะเลิศ

ฟูแล่ม เคยถูกเสนอให้ใช้สนามนี้เป็นรังเหย้าแต่พวกเขาปฏิเสธโอกาสดังกล่าว นั่นจึงทำให้สโมสรใหม่ที่มีชื่อว่า เชลซี ฟุตบอล คลับ ที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนมีนาคม 1905 ได้ย้ายมาอยู่ในสนามสแตมฟอร์ด บริดจ์สำหรับช่วงเริ่มต้นฤดูกาลไม่กี่เดือนหลังจากนั้น

ความสำเร็จเกิดขึ้นตามมาอย่างรวดเร็ว โดยสนามได้รองรับแฟนบอลถึง 60,000 คนในปีแรก, การเลื่อนชั้นจากลีก วัน หลังได้เลื่อนขึ้นมาเล่นในลีก ทู นอกจากนี้ยังถูกใช้จัดการแข่งขันเอฟเอ คัพ รอบชิงชนะเลิศ 3 ครั้งระหว่างปี 1920 จนถึง 1922