Thailand

การคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก ปี 2005 ในมุมมองของสาวกสิงห์บลูส์ชาวไทย

วันนี้ (30 เมษายน) เป็นวันครบรอบ 15 ปี หลังเชลซีคว้าชัยเหนือโบลตัน วันเดอร์เรอร์ส และคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีกได้เป็นครั้งแรกในรอบ 50 ปี  นับเป็นอีกหนึ่งวันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สโมสร เราได้สัมภาษณ์สองสาวกตัวยงของสิงห์บลูส์ในประเทศไทยเกี่ยวกับความทรงจำในเกมนั้นมาให้ได้ติดตามกัน

ศักดิ์สิทธิ์ อยู่คง / Saksit Youkong

เริ่มรู้จักเชลซีจริงจังตอนย้ายจากบ้านนอกเข้ามาอยู่กรุงเทพฯ ใหม่ ๆ กับพี่สาว เมื่อเกือบ 26 ปีที่แล้วครับ ที่บ้านเปิดร้านขายของชำ มีขายหนังสือด้วย สมัยนั้นมีหนังสือ “สตาร์ ซอคเก้อร์” ให้นั่งอ่านเปิดซิงฟรีทุกสัปดาห์ แถมได้ดูทีวีรายการเจาะสนามของ ย.โย่ง มีไฮไลต์เชลซีให้ได้ดู รวมถึงทีมอื่น ๆ ด้วย

เชียร์เชลซีจริงจังตอนนั้นล่ะครับ ตั้งแต่ปี 1993-1994 เป็นต้นมา เพราะได้เห็นไอดอล รุด กุลลิท ลงเล่นทุกสัปดาห์ รักมา 26 ปีแล้ว

เกมที่ประทับใจที่สุด แน่นอนครับ แชมป์พรีเมียร์ลีกแรก ฤดูกาล 2004/05 แต่ไม่ใช่นัดชูถ้วยแชมป์ในนัดสุดท้ายนะครับ เป็นนัดที่ไปเยือนโบลตัน ในสภาพทีมที่ตัวรุกไม่พร้อม ประตูแรกที่แฟรงค์ยิงเข้า ผมตะโกนสุดเสียงในร้านอาหารเลยนะ

เจอลูกที่สองของแฟรงค์ แลมพาร์ด ผมและน้องอีกคนที่เชียร์เชลซีด้วยกัน นี่กระโดดร้องสะใจ จนทุกคนต้องหันมามอง “มันจะอะไรขนาดนั้น” เพราะตอนนั้นเพื่อนๆ เค้าเชียร์ทีมใหญ่ทีมอื่นๆ กันหมด

ที่สุดคือ หลังจบเกมนั้น ผมเองก็น้ำตาซึมไปพร้อมกับมูรินโญ่

ดีใจ ดีใจสุดๆ ที่เห็นทีมรัก และทีมเดียวที่เชียร์มาตลอด 10 ปี ได้แชมป์พรีเมียร์ลีกครั้งแรก

แถมด้วยสถิติอีกมากมายในฤดูกาลนั้น หลังจากนั้นก็ไปน็อคที่บ้านกับน้องอีกคนที่เชียร์เชลซีด้วยกัน

แถมอีกนิดนะครับ นัดที่ผมมีความสุขที่สุดในชีวิตของการเชียร์เชลซี อีก 1 นัด คือนัดชิงยูฟ่า แชมป์เปี้ยนส์ ลีกในปี 2012 ที่พบกับบาเยิร์น มิวนิค ในวันที่19 พฤษภาคม ที่เชลซีได้แชมป์ เพราะว่าอีก 2 วันนับจากนั้นมันเป็นวันเกิดของผมคือ 21 พฤษภาคม มันจึงเป็นคืนที่วิเศษสุดในชีวิตการดูบอลของผมเลย

 

เสกสรร บุญวรรณ / Seksan Bunwan

เชียร์มาราวๆ 17 ปีครับ คือ เชียร์เชลซีแล้วมีความรู้สึก “ดีใจเวลาทีมชนะ เสียใจเวลาทีมแพ้” น่าจะเริ่มปี 2003 เริ่มได้อย่างไร เริ่มจากตัวนักเตะครับ คือ แฟรงค์ แลมพาร์ด ชอบสไตล์การเล่น ทั้งตอนที่เล่นให้กับเชลซีและทีมชาติอังกฤษ แต่รู้จักเชลซีมาก่อน ในยุคนักเตะที่มีชื่อว่า จานฟรังโก้ โซล่า เพราะชื่อที่เขาเรียกเลยครับ “โซล่า” แปลกดี ซื่อเหมือนชื่อน้ำมัน แต่ฝีเท้าในสนาม เป็นนักเตะตัวเล็ก แต่ “เล็กพริกขี้หนู” คือเก่งจัง นั่นคือความคิดตอนสมัยเป็นเด็ก

เกมวันนั้นดูที่ร้านน้ำชาครับ เด็กใต้สมัยนั้น ถ้าอยากดูบอลก็ต้องร้านน้ำชา ดูกับเพื่อนที่เตะฟุตบอลด้วยกัน เขาเป็นแฟนแมนฯ ยูไนเต็ด

บรรยากาศดูบอล สมัยนั้นปกติมาก ผมเป็นเด็กต่างจังหวัด เตะบอลเสร็จกลับบ้านอาบน้ำเปลี่ยนผ้าแล้วออกไปดูบอลที่ร้านนน้ำชา แฟนเชลซีที่ร้านไม่เยอะ เชลซีต้องไปเยือน โบลตัน วันเดอเรอร์ส เราอยากเห็นฟอร์มการเล่นของ แฟรงค์ แลมพาร์ด อยากให้เขาเป็นผู้ทำประตู ถ้าชนะนัดนี้คือแชมป์ จบเกม ชนะ โบลตัน 0-2 เชลซี

ตอนนั้นอายุประมาณ 15 ปี ความรู้สึกดีใจ ณ เวลานั้นกับปัจจุบัน การแสดงออกก็ต่างกันครับ ปัจจุบันนี่มีทั้งกระโดด ร้องเพลง เฮกันลั่น กับเพื่อนแฟนเชลซีที่มาดูด้วยกัน เวลาที่เชลซียิงเข้าและเก็บชัยชนะ แต่ตอนนั้น 2 ลูกที่แลมพาร์ดยิงได้ในครึ่งหลัง เวลายิงเข้า ผมก็มีเสียงเฮปกติ มาพร้อมเสียงปรบมือ ที่ร้านวันนั้นแฟนเชลซีไม่เยอะ พอกรรมการเป่านกหวีดหมดเวลา ก็สั่งโรตีและน้ำเพิ่ม ไม่ได้ฉลองอะไรมาก เพราะตอนนั้นดูบอลกับเพื่อนสองคน ไม่ได้ดูบอลกันเป็นกลุ่มใหญ่เหมือนในปัจจุบัน นี่ถ้าให้เล่าตอนไปร่วมแห่ฉลองแชมป์ปี 2014/15 ที่ถนน SW6 ล่ะก็ มัน(ส์)กว่านี้เยอะ

 

แอปฯ THE 5TH STAND พร้อมให้คุณใช้งานแล้วในรูปแบบภาษาไทย เข้าชมคอนเท้นต์สุดเอ็กซ์คลูซีฟสำหรับแฟนชาวไทยโดยเฉพาะ ทั้งข่าวด่วน, ไฮไลต์การแข่งขัน และอื่นๆ อีกมากมาย คลิกที่นี่เพื่อดาวน์โหลดได้เลย

ข่าวอื่นๆ